Mechelen

 

 

Op het erepark van de begraafplaats van Mechelen liggen 381 gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog, 80 ervan liggen er naamloos.

 

 

 

 

Het monument op het erepark is zowat het mooiste dat ik op de meer dan 200 kerkhoven en begraafplaatsen die ik heb bezocht, gezien heb. Als symbool voor de waanzin van oorlog, in feite gelegaliseerde moord, kan het tellen.

 

 

 

 

In Mechelen, waarom is mij niet duidelijk, staan twee verschillen types van zerken. Er staan 381 standaard grafzerken, 58 grafstenen naar onderstaand model en er is ook een dubbel privaat graf waar de gebroeders Rombouts de plaats delen.

 

 

 

 

 

 

 

De zerken van de stad hebben een naamplaat in een zwarte materie die bij vol zonlicht het licht weerkaatst als een spiegel. Het was mij niet opgevallen terwijl ik aan het werk was, maar bij het bewerken van de foto’s thuis kon ik op de naamplaat aflezen hoe laat het was wanneer ik de foto nam.

 

Ik moest dus terug voor een tweede sessie bij donker weer.

 

 

 

 

Het erepark ligt op de begraafplaats centraal achter de kapel. Het is een vrij afgesloten ruimte doordat er bomen rond staan en hoge oude burgerlijke graven. Omdat ik in die tijd op deze ereparken werkelijk nooit iemand tegenkwam, had ik de gewoonte op plaatsen waar ik een tweede keer kwam, de graven te groeten. Het is misschien niet erg gepast maar ik zei dan stevig “goeiendag”.

 

Ik kom er dus aan en ik roep vrij luid “dag mannen”. Komt daar van achter een boom op het burgerlijk deel van de begraafplaats een antwoord “dag mijnheer”. Ik schrok mij een aap en de rest van mijn begroeting, die gewoonlijk ging met “en hoe is ‘t geweest sedert ik hier laatst was?” bleef me in de keel steken.

 

 

 

Sluit tabblad/venster