Van everzwijnen en reemollen

 

 

Op 10 augustus 2012 was het de beurt aan de militaire begraafplaats van Leopoldsburg voor een fotosessie met 801 gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog.

 

In Leopoldsburg liggen bijna uitsluitend militairen die in Duitsland in krijgsgevangenschap overleden zijn. Zij stierven aan verwondingen opgelopen tijdens hun gevangenneming, aan onmenselijke behandelingen tijdens hun gevangenschap of aan ziekten en ontberingen.

 

Na de oorlog werden hun stoffelijke resten naar de militaire begraafplaats van Leopoldsburg gerepatrieerd nadat de, tot dan toe Duitse begraafplaats, geëvacueerd was van de Duitse gesneuvelden, die ofwel naar hun heimat teruggingen, of in Vladslo werden gecentraliseerd.

 

Het was een warme dag, de zon deed haar uiterste best om het mij bijzonder moeilijk te maken. Omdat men in Leopoldsburg de graven in kringen, ellipsen en andere rondingen plaatste, heeft men er, ongeacht de stand van de zon, bij de helft van de graven, tegenlicht.

 

 

 

 

Mijn zweet liep al in zware druppels van mijn voorhoofd wanneer er plots iemand achter mij opdook.

 

“Awel, wat doede gij hier?”, knalde een stem die gewoon was met een zekere autoriteit te klinken.

 

“Ziede gij da ni, foto’s maken”, was mijn laconiek antwoord. Als ik grof wordt aangesproken, heb ik de gewoonte om in dezelfde toonaard te vervallen. Niet mooi maar meestal wel effectief.

 

Ondertussen kreeg ik de tijd visueel kennis te maken met mijn belager. Hij leek mij een vroege vijftiger, letterlijk een zware jongen.

 

De man zong onmiddellijk een toontje lager en vroeg: “Zijde gij misschien ne journalist?”

Omdat hij mij hoger inschatte dan ik was, werd ik ook een beetje vriendelijker.

 

“Nee, meneer, ik maak die foto’s om die in 2014 bij de herdenking van de Eerste Wereldoorlog te gebruiken”.

 

“Ah, ik dacht al dat je kwam voor de everzwijnen”, ging het gesprek verder.

 

De man had mijn aandacht, hier komt een verhaal.

 

“Everzwijnen?”

 

Een enkel woord en de spraakwaterval kwam op gang.

 

“Awel, meneer, zie je de omgewoelde grasplukken? Dat is het werk van  everzwijnen.”

 

Natuurlijk waren die omgewoelde plekken mij al opgevallen. Ik was over één ervan bijna gevallen en ze zorgden ervoor dat ik voor bijna iedere foto mijn statief moest bijstellen. Maar ik dacht dat ze veroorzaakt werden door mollen, het soort mollen dat hun gangen graaft net onder de oppervlakte. In Buggenhout noemen we die diertjes 'reemollen'. Ze graven hun gangen zo ondiep dat je ze met het blote oog kunt volgen. Nu ik eraan denk, het is tientallen jaren geleden dat ik er nog één heb gezien. Misschien zijn ze wel uitgestorven? Alleszins een bedreigde diersoort.

 

Maar, everzwijnen, wie denkt er nu aan everzwijnen in Limburg?

 

“Allée meneer, zo’n kleine beestjes kunnen toch zo geen schade aanrichten?”

 

“Ja, maar ik zou denken dat everzwijnen toch nog veel meer schade kunnen aanrichten, nee?”

 

“Het is zo al erg genoeg en nu is er ne journalist die in de plaatselijke pers die affaire is gaan opblazen gelijk nen ballon.”

 

Mijn volgende repliek was logisch: “Wat gaan jullie daar aan doen?”

 

“Aan die journalist kunnen we niks doen, ik dacht al dat gij dat waart en ik zou je eens goed mijn gedacht gezegd hebben maar ik was mis, spijt me!”

 

Wat hem precies speet leek mij op dat ogenblik niet duidelijk. Waarschijnlijk het feit dat ik zijn journalist niet was en dat hij tegen mij zijn ei niet kwijt kon.

 

“Wij hebben nu wel een vergunning gekregen om die everzwijnen af te maken maar wij kunnen dat alleen ‘s nachts doen want overdag komen die hier niet. Begin hier nu maar ne keer na tien uur ‘s avonds met geweren te gaan schieten, dat kan toch niet? Ze zijn hier in Leopoldsburg op dat punt wel wat gewoon, maar dat gaat niet, bovendien, de stukken zouden hier nogal van de grafstenen vliegen!”

 

Wat kreeg ik hier een voorzet, ik had ondertussen wel al door dat ik met een van onze beroepsmilitairen te maken had dus gaf ik het volle pond.

 

“Zijn jullie zo’n slechte schutters in ons leger?”

 

En... zouden ze in Calais Nord ook met everzwijnen gezeten hebben?

 

 

 

 

Sluit tabblad/venster